كشتي شكستگانيم

چه پروا
بادبان از ورق پاره ها داريم
و دفتري قطور در گريبان
مي رانيم
بر موجزار حادثه
شعر بر كاغذ نوشه مي شود اما
نفس ظرطه در غزل ما وزنده است
و باد
به شرط كرانه ما
معنا مي شود
چه پروا
بادبان از ورق پاره ها كرده ايم
و ورق پاره پر شعر
شعر پر انديشه
و انديشه از نفس ما كه شرطه درياهاي ظلماني است
مي وزد
نفسي كه توفان ها را
آرام مي كند
و دريا را
به خليج هاي خلوت
يدك مي كشد
چه پروا
باد گو بنالد و بپيچد بر خود
دريا در دفترهاي ماست