غزل تقدير

خوشتر آنك بخوانم و بخوانم
سنگ بر شانه و دلرها
واپس نمي نگرم
كه چه بوده است
به پيش نمي نگرم كه چه مانده ست
مي روم و مي خوانم
و نوميدي خود را
به دلشوره نيامده هاي دوردست غنا مي بخشم
آن سوي اين چكاد چكادهايي است
و نفرينياني چون من
سنگ به شانه و آوازخوان فراز مي روند
يا در نشيب تند
سر در پي كولبار نفرين
كه اينك بازيچه اي شده است
هياهوگر و رقصان
شتاب گرفته اند
مگر نه آوازشان را مي شنوم ؟
بكوشم و بلندتر بخوانم ترانه ام را
تا غلغله اركستر عظيم هجاهامان
پژواك هول و هياهو درافكند
كوهسار نفرت و نفرين را
تا دل در دل خدايان نماند
و رگ دررگشان فرو پيچيد از غضب
واپس نمي نگرم
چرا كه به ناگزير باز مي گردم
سر در پي كولبار نفرينم
كه اينك بازيچه اي است