بيگانه

حضوري گستاخ دارم به ديارت
به شعر و انديشه
يا چشمي داري
بر زخم رگ
كه تواند زخم هاي نهانم را ديد
يا سري كه تواند دريافت از كدامين ستاره بي نام از كدام كهكشان سرد شده
فرو افتاده ام
در اين علفزار به شبنم سرخ آلوده
ماني شهر كوران
حضوري دارم
نه لطيف و نه مانوس
برابر چشمت و رو در روي انديشه ات
خواهي بشناسم و دشنامم گوي
خواهي نشناسم و بگذر از كنارم
بيگانه