از جگري يگانه با نهاد جهان

فرصتي اي مرگ
تا براي آخرين بار
بر بطم را بردارم
و در اين كوچه هاي مرده
بنوازم و بخوانم به شور
دوشم آهنگي به رويا
بر عاطفه نازل شده است
كه به ضرب گام هايش
مرده را زنده تواند كرد
و دل هاي نوميد را
در كاسه طنبوري
به زير پنجره ها خواهد كشاند
از جگري يگانه با نهاد جهان
آوازي بر ايد
كه كور را بينا كند
تا ببيند ذات دهشت را
در جامه ها و جان ها
كه شنيده بود به روياي كورانه
و نديده بود تا امروز
تا ببيند خود را
ميان زخم ها و اهانت و ترحم
كه لمس كرده بود و نديده بود تا امروز
فرصتي اي مرگ
تا بربط دارم
و آخرين نوبت را
به كوچه ها بزنم
كورها را بينا
و بينايان را ديوانه كنم