بخش ۱۸ - بيان حسد وزير

آن وزيرك از حسد بودش نژاد
تا به باطل گوش و بيني باد داد
بر اميد آنك از نيش حسد
زهر او در جان مسكينان رسد
هر كسي كو از حسد بيني كند
خويش را بي‌گوش و بي بيني كند
بيني آن باشد كه او بويي برد
بوي او را جانب كويي برد
هر كه بويش نيست بي بيني بود
بوي آن بويست كان ديني بود
چونك بويي برد و شكر آن نكرد
كفر نعمت آمد و بينيش خورد
شكر كن مر شاكران را بنده باش
پيش ايشان مرده شو پاينده باش
چون وزير از ره‌زني مايه مساز
خلق را تو بر مياور از نماز
ناصح دين گشته آن كافر وزير
كرده او از مكر در گوزينه سير