بخش ۲۷ - مكر كردن مريدان كي خلوت را بشكن

جمله گفتند اي حكيم رخنه‌جو
اين فريب و اين جفا با ما مگو
چارپا را قدر طاقت با رنه
بر ضعيفان قدر قوت كار نه
دانهٔ هر مرغ اندازهٔ ويست
طعمهٔ هر مرغ انجيري كيست
طفل را گر نان دهي بر جاي شير
طفل مسكين را از آن نان مرده گير
چونك دندانها بر آرد بعد از آن
هم بخود گردد دلش جوياي نان
مرغ پر نارسته چون پران شود
لقمهٔ هر گربهٔ دران شود
چون بر آرد پر بپرد او بخود
بي‌تكلف بي‌صفير نيك و بد
ديو را نطق تو خامش مي‌كند
گوش ما را گفت تو هش مي‌كند
گوش ما هوشست چون گويا توي
خشك ما بحرست چون دريا توي
با تو ما را خاك بهتر از فلك
اي سماك از تو منور تا سمك
بي‌تو ما را بر فلك تاريكيست
با تو اي ماه اين فلك باري كيست
صورت رفعت بود افلاك را
معني رفعت روان پاك را
صورت رفعت براي جسمهاست
جسمها در پيش معني اسمهاست