بخش ۴۶ - ترجيح نهادن نخچيران توكل را بر اجتهاد

قوم گفتندش كه كسب از ضعف خلق
لقمهٔ تزوير دان بر قدر حلق
نيست كسبي از توكل خوب‌تر
چيست از تسليم خود محبوب‌تر
بس گريزند از بلا سوي بلا
بس جهند از مار سوي اژدها
حيله كرد انسان و حيله‌ش دام بود
آنك جان پنداشت خون‌آشام بود
در ببست و دشمن اندر خانه بود
حيلهٔ فرعون زين افسانه بود
صد هزاران طفل كشت آن كينه‌كش
وانك او مي‌جست اندر خانه‌اش
ديدهٔ ما چون بسي علت دروست
رو فنا كن ديد خود در ديد دوست
ديد ما را ديد او نعم العوض
يابي اندر ديد او كل غرض
طفل تا گيرا و تا پويا نبود
مركبش جز گردن بابا نبود
چون فضولي گشت و دست و پا نمود
در عنا افتاد و در كور و كبود
جانهاي خلق پيش از دست و پا
مي‌پريدند از وفا اندر صفا
چون بامر اهبطوا بندي شدند
حبس خشم و حرص و خرسندي شدند
ما عيال حضرتيم و شيرخواه
گفت الخلق عيال للاله
آنك او از آسمان باران دهد
هم تواند كو ز رحمت نان دهد