بخش ۱۲۱ - در بيان آنك موسي و فرعون هر دو مسخر مشيت‌اند

موسي و فرعون معني را رهي
ظاهر آن ره دارد و اين بي‌رهي
روز موسي پيش حق نالان شده
نيمشب فرعون هم گريان بده
كين چه غلست اي خدا بر گردنم
ورنه غل باشد كي گويد من منم
زانك موسي را منور كرده‌اي
مر مرا زان هم مكدر كرده‌اي
زانك موسي را تو مه‌رو كرده‌اي
ماه جانم را سيه‌رو كرده‌اي
بهتر از ماهي نبود استاره‌ام
چون خسوف آمد چه باشد چاره‌ام
نوبتم گر رب و سلطان مي‌زنند
مه گرفت و خلق پنگان مي‌زنند
مي‌زنند آن طاس و غوغا مي‌كنند
ماه را زان زخمه رسوا مي‌كنند
من كه فرعونم ز خلق اي واي من
زخم طاس آن ربي الاعلاي من
خواجه‌تاشانيم اما تيشه‌ات
مي‌شكافد شاخ را در بيشه‌ات
باز شاخي را موصل مي‌كند
شاخ ديگر را معطل مي‌كند
شاخ را بر تيشه دستي هست ني
هيچ شاخ از دست تيشه جست ني
حق آن قدرت كه آن تيشه تراست
از كرم كن اين كژيها را تو راست
باز با خود گفته فرعون اي عجب
من نه دريا ربناام جمله شب
در نهان خاكي و موزون مي‌شوم
چون به موسي مي‌رسم چون مي‌شوم
رنگ زر قلب ده‌تو مي‌شود
پيش آتش چون سيه‌رو مي‌شود
نه كه قلب و قالبم در حكم اوست
لحظه‌اي مغزم كند يك لحظه پوست
سبز گردم چونك گويد كشت باش
زرد گردم چونك گويد زشت باش
لحظه‌اي ماهم كند يك دم سياه
خود چه باشد غير اين كار اله
پيش چوگانهاي حكم كن فكان
مي‌دويم اندر مكان و لامكان
چونك بي‌رنگي اسير رنگ شد
موسيي با موسيي در جنگ شد
چون به بي‌رنگي رسي كان داشتي
موسي و فرعون دارند آشتي
گر ترا آيد برين نكته سئوال
رنگ كي خالي بود از قيل و قال
اين عجب كين رنگ از بي‌رنگ خاست
رنگ با بي‌رنگ چون در جنگ خاست
اصل روغن ز آب افزون مي‌شود
عاقبت با آب ضد چون ميشود
چونك روغن را ز آب اسرشته‌اند
آب با روغن چرا ضد گشته‌اند
چون گل از خارست و خار از گل چرا
هر دو در جنگند و اندر ماجرا
يا نه جنگست اين براي حكمتست
همچو جنگ خر فروشان صنعتست
يا نه اينست و نه آن حيرانيست
گنج بايد جست اين ويرانيست
آنچ تو گنجش توهم مي‌كني
زان توهم گنج را گم مي‌كني
چون عمارت دان تو وهم و رايها
گنج نبود در عمارت جايها
در عمارت هستي و جنگي بود
نيست را از هستها ننگي بود
نه كه هست از نيستي فرياد كرد
بلك نيست آن هست را واداد كرد
تو مگو كه من گريزانم ز نيست
بلك او از تو گريزانست بيست
ظاهرا مي‌خواندت او سوي خود
وز درون مي‌راندت با چوب رد
نعلهاي بازگونه‌ست اي سليم
نفرت فرعون مي‌دان از كليم