بخش ۱۴۱ - كبودي زدن قزويني بر شانه‌گاه صورت شير

اين حكايت بشنو از صاحب بيان
در طريق و عادت قزوينيان
بر تن و دست و كتفها بي‌گزند
از سر سوزن كبوديها زنند
سوي دلاكي بشد قزوينيي
كه كبودم زن بكن شيرينيي
گفت چه صورت زنم اي پهلوان
گفت بر زن صورت شير ژيان
طالعم شيرست نقش شير زن
جهد كن رنگ كبودي سير زن
گفت بر چه موضعت صورت زنم
گفت بر شانه گهم زن آن رقم
چونك او سوزن فرو بردن گرفت
درد آن در شانه‌گه مسكن گرفت
پهلوان در ناله آمد كاي سني
مر مرا كشتي چه صورت مي‌زني
گفت آخر شير فرمودي مرا
گفت از چه عضو كردي ابتدا
گفت از دمگاه آغازيده‌ام
گفت دم بگذار اي دو ديده‌ام
از دم و دمگاه شيرم دم گرفت
دمگه او دمگهم محكم گرفت
شير بي‌دم باش گو اي شيرساز
كه دلم سستي گرفت از زخم گاز
جانب ديگر گرفت آن شخص زخم
بي‌محابا و مواسايي و رحم
بانگ كرد او كين چه اندامست ازو
گفت اين گوشست اي مرد نكو
گفت تا گوشش نباشد اي حكيم
گوش را بگذار و كوته كن گليم
جانب ديگر خلش آغاز كرد
باز قزويني فغان را ساز كرد
كين سوم جانب چه اندامست نيز
گفت اينست اشكم شير اي عزيز
گفت تا اشكم نباشد شير را
گشت افزون درد كم زن زخمها
خيره شد دلاك و پس حيران بماند
تا بدير انگشت در دندان بماند
بر زمين زد سوزن از خشم اوستاد
گفت در عالم كسي را اين فتاد
شير بي‌دم و سر و اشكم كي ديد
اين‌چنين شيري خدا خود نافريد
اي برادر صبر كن بر درد نيش
تا رهي از نيش نفس گبر خويش
كان گروهي كه رهيدند از وجود
چرخ و مهر و ماهشان آرد سجود
هر كه مرد اندر تن او نفس گبر
مر ورا فرمان برد خورشيد و ابر
چون دلش آموخت شمع افروختن
آفتاب او را نيارد سوختن
گفت حق در آفتاب منتجم
ذكر تزاور كذي عن كهفهم
خار جمله لطف چون گل مي‌شود
پيش جزوي كو سوي كل مي‌رود
چيست تعظيم خدا افراشتن
خويشتن را خوار و خاكي داشتن
چيست توحيد خدا آموختن
خويشتن را پيش واحد سوختن
گر همي‌خواهي كه بفروزي چو روز
هستي همچون شب خود را بسوز
هستيت در هست آن هستي‌نواز
همچو مس در كيميا اندر گداز
در من و سخت كردستي دو دست
هست اين جمله خرابي از دو هست