بخش ۲ - قصهٔ خورندگان پيل‌بچه از حرص و ترك نصيحت ناصح

آن شنيدي تو كه در هندوستان
ديد دانايي گروهي دوستان
گرسنه مانده شده بي‌برگ و عور
مي‌رسيدند از سفر از راه دور
مهر داناييش جوشيد و بگفت
خوش سلاميشان و چون گلبن شكفت
گفت دانم كز تجوع وز خلا
جمع آمد رنجتان زين كربلا
ليك الله الله اي قوم جليل
تا نباشد خوردتان فرزند پيل
پيل هست اين سو كه اكنون مي‌رويد
پيل‌زاده مشكريد و بشنويد
پيل‌بچگانند اندر راهتان
صيد ايشان هست بس دلخواهتان
بس ضعيف‌اند و لطيف و بس سمين
ليك مادر هست طالب در كمين
از پي فرزند صد فرسنگ راه
او بگردد در حنين و آه آه
آتش و دود آيد از خرطوم او
الحذر زان كودك مرحوم او
اوليا اطفال حق‌اند اي پسر
غايبي و حاضري بس با خبر
غايبي منديش از نقصانشان
كو كشد كين از براي جانشان
گفت اطفال من‌اند اين اوليا
در غريبي فرد از كار و كيا
از براي امتحان خوار و يتيم
ليك اندر سر منم يار و نديم
پشت‌دار جمله عصمتهاي من
گوييا هستند خود اجزاي من
هان و هان اين دلق‌پوشان من‌اند
صد هزار اندر هزار و يك تن‌اند
ورنه كي كردي به يك چوبي هنر
موسيي فرعون را زير و زبر
ورنه كي كردي به يك نفرين بد
نوح شرق و غرب را غرقاب خود
بر نكندي يك دعاي لوط راد
جمله شهرستانشان را بي مراد
گشت شهرستان چون فردوسشان
دجلهٔ آب سيه رو بين نشان
سوي شامست اين نشان و اين خبر
در ره قدسش ببيني در گذر
صد هزاران ز انبياي حق‌پرست
خود بهر قرني سياستها بدست
گر بگويم وين بيان افزون شود
خود جگر چه بود كه كهها خون شود
خون شود كهها و باز آن بفسرد
تو نبيني خون شدن كوري و رد
طرفه كوري دوربين تيزچشم
ليك از اشتر نبيند غير پشم
مو بمو بيند ز صرفه حرص انس
رقص بي مقصود دارد همچو خرس
رقص آنجا كن كه خود را بشكني
پنبه را از ريش شهوت بر كني
رقص و جولان بر سر ميدان كنند
رقص اندر خون خود مردان كنند
چون رهند از دست خود دستي زنند
چون جهند از نقص خود رقصي كنند
مطربانشان از درون دف مي‌زنند
بحرها در شورشان كف مي‌زنند
تو نبيني ليك بهر گوششان
برگها بر شاخها هم كف‌زنان
تو نبيني برگها را كف زدن
گوش دل بايد نه اين گوش بدن
گوش سر بر بند از هزل و دروغ
تا ببيني شهر جان با فروغ
سر كشد گوش محمد در سخن
كش بگويد در نبي حق هو اذن
سر به سر گوشست و چشم است اين نبي
تازه زو ما مرضعست او ما صبي
اين سخن پايان ندارد باز ران
سوي اهل پيل و بر آغاز ران