بخش ۱۲۲ - معجزه خواستن قوم از پيغامبران

قوم گفتند اي گروه مدعي
كو گواه علم طب و نافعي
چون شما بسته همين خواب و خوريد
همچو ما باشيد در ده مي‌چريد
چون شما در دام اين آب و گليد
كي شما صياد سيمرغ دليد
حب جاه و سروري دارد بر آن
كه شمارد خويش از پيغامبران
ما نخواهيم اين چنين لاف و دروغ
كردن اندر گوش و افتادن بدوغ
انبيا گفتند كين زان علتست
مايهٔ كوري حجاب ريتست
دعوي ما را شنيديت و شما
مي‌نبينيد اين گهر در دست ما
امتحانست اين گهر مر خلق را
ماش گردانيم گرد چشمها
هر كه گويد كو گوا گفتش گواست
كو نمي‌بيند گهر حبس عماست
آفتابي در سخن آمد كه خيز
كه بر آمد روز بر جه كم ستيز
تو بگويي آفتابا كو گواه
گويدت اي كور از حق ديده خواه
روز روشن هر كه او جويد چراغ
عين جستن كوريش دارد بلاغ
ور نمي‌بيني گماني برده‌اي
كه صباحست و تو اندر پرده‌اي
كوري خود را مكن زين گفت فاش
خامش و در انتظار فضل باش
در ميان روز گفتن روز كو
خويش رسوا كردنست اي روزجو
صبر و خاموشي جذوب رحمتست
وين نشان جستن نشان علتست
انصتوا بپذير تا بر جان تو
آيد از جانان جزاي انصتوا
گر نخواهي نكس پيش اين طبيب
بر زمين زن زر و سر را اي لبيب
گفت افزون را تو بفروش و بخر
بذل جان و بذل جاه و بذل زر
تا ثناي تو بگويد فضل هو
كه حسد آرد فلك بر جاه تو
چون طبيبان را نگه داريد دل
خود ببينيد و شويد ازخود خجل
دفع اين كوري بدست خلق نيست
ليك اكرام طبيبان از هديست
اين طبيبان را به جان بنده شويد
تا به مشك و عنبر آكنده شويد