بخش ۱۷۶ - جمع و توفيق ميان نفي و اثبات يك چيز از روي نسبت و اختلاف جهت

نفي آن يك چيز و اثباتش رواست
چون جهت شد مختلف نسبت دوتاست
ما رميت اذ رميت از نسبتست
نفي و اثباتست و هر دو مثبتست
آن تو افكندي چو بر دست تو بود
تو نه افكندي كه قوت حق نمود
زور آدم‌زاد را حدي بود
مشت خاك اشكست لشكر كي شود
مشت مشت تست و افكندن ز ماست
زين دو نسبت نفي و اثباتش رواست
يعرفون الانبيا اضدادهم
مثل ما لا يشتبه اولادهم
همچو فرزندان خود دانندشان
منكران با صد دليل و صد نشان
ليك از رشك و حسد پنهان كنند
خويشتن را بر ندانم مي‌زنند
پس چو يعرف گفت چون جاي دگر
گفت لايعرفهم غيري فذر
انهم تحت قبابي كامنون
جز كه يزدانشان نداند ز آزمون
هم بنسبت گير اين مفتوح را
كه بداني و نداني نوح را