بخش ۱۹۰ - مهمان آمدن در آن مسجد

تا يكي مهمان در آمد وقت شب
كو شنيده بود آن صيت عجب
از براي آزمون مي‌آزمود
زانك بس مردانه و جان سير بود
گفت كم گيرم سر و اشكمبه‌اي
رفته گير از گنج جان يك حبه‌اي
صورت تن گو برو من كيستم
نقش كم نايد چو من باقيستم
چون نفخت بودم از لطف خدا
نفخ حق باشم ز ناي تن جدا
تا نيفتد بانگ نفخش اين طرف
تا رهد آن گوهر از تنگين صدف
چون تمنوا موت گفت اي صادقين
صادقم جان را برافشانم برين