بخش ۲۲۶ - با خويش آمدن عاشق بيهوش و روي آوردن به ثنا و شكر معشوق

گفت اي عنقاي حق جان را مطاف
شكر كه باز آمدي زان كوه قاف
اي سرافيل قيامتگاه عشق
اي تو عشق عشق و اي دلخواه عشق
اولين خلعت كه خواهي دادنم
گوش خواهم كه نهي بر روزنم
گرچه مي‌داني بصفوت حال من
بنده‌پرور گوش كن اقوال من
صد هزاران بار اي صدر فريد
ز آرزوي گوش تو هوشم پريد
آن سميعي تو وان اصغاي تو
و آن تبسمهاي جان‌افزاي تو
آن بنوشيدن كم و بيش مرا
عشوهٔ جان بدانديش مرا
قلبهاي من كه آن معلوم تست
بس پذيرفتي تو چون نقد درست
بهر گستاخي شوخ غره‌اي
حلمها در پيش حلمت ذره‌اي
اولا بشنو كه چون ماندم ز شست
اول و آخر ز پيش من بجست
ثانيا بشنو تو اي صدر ودود
كه بسي جستم ترا ثاني نبود
ثالثا تا از تو بيرون رفته‌ام
گوييا ثالث ثلاثه گفته‌ام
رابعا چون سوخت ما را مزرعه
مي ندانم خامسه از رابعه
هر كجا يابي تو خون بر خاكها
پي بري باشد يقين از چشم ما
گفت من رعدست و اين بانگ و حنين
ز ابر خواهد تا ببارد بر زمين
من ميان گفت و گريه مي‌تنم
يا بگريم يا بگويم چون كنم
گر بگويم فوت مي‌گردد بكا
ور نگويم چون كنم شكر و ثنا
مي‌فتد از ديده خون دل شها
بين چه افتادست از ديده مرا
اين بگفت و گريه در شد آن نحيف
كه برو بگريست هم دون هم شريف
از دلش چندان بر آمد هاي هوي
حلقه كرد اهل بخارا گرد اوي
خيره گويان خيره گريان خيره‌خند
مرد و زن خرد و كلان حيران شدند
شهر هم هم‌رنگ او شد اشك ريز
مرد و زن درهم شده چون رستخيز
آسمان مي‌گفت آن دم با زمين
گر قيامت را نديدستي ببين
عقل حيران كه چه عشق است و چه حال
تا فراق او عجب‌تر يا وصال
چرخ بر خوانده قيامت‌نامه را
تا مجره بر دريده جامه را
با دو عالم عشق را بيگانگي
اندرو هفتاد و دو ديوانگي
سخت پنهانست و پيدا حيرتش
جان سلطانان جان در حسرتش
غير هفتاد و دو ملت كيش او
تخت شاهان تخته‌بندي پيش او
مطرب عشق اين زند وقت سماع
بندگي بند و خداوندي صداع
پس چه باشد عشق درياي عدم
در شكسته عقل را آنجا قدم
بندگي و سلطنت معلوم شد
زين دو پرده عاشقي مكتوم شد
كاشكي هستي زباني داشتي
تا ز هستان پرده‌ها برداشتي
هر چه گويي اي دم هستي از آن
پردهٔ ديگر برو بستي بدان
آفت ادراك آن قالست و حال
خون بخون شستن محالست و محال
من چو با سوداييانش محرمم
روز و شب اندر قفس در مي‌دمم
سخت مست و بي‌خود و آشفته‌اي
دوش اي جان بر چه پهلو خفته‌اي
هان و هان هش دار بر ناري دمي
اولا بر جه طلب كن محرمي
عاشق و مستي و بگشاده زبان
الله الله اشتري بر ناودان
چون ز راز و ناز او گويد زبان
يا جميل الستر خواند آسمان
ستر چه در پشم و پنبه آذرست
تا همي‌پوشيش او پيداترست
چون بكوشم تا سرش پنهان كنم
سر بر آرد چون علم كاينك منم
رغم انفم گيردم او هر دو گوش
كاي مدمغ چونش مي‌پوشي بپوش
گويمش رو گرچه بر جوشيده‌اي
همچو جان پيدايي و پوشيده‌اي
گويد او محبوس خنبست اين تنم
چون مي اندر بزم خنبك مي‌زنم
گويمش زان پيش كه گردي گرو
تا نيايد آفت مستي برو
گويد از جام لطيف‌آشام من
يار روزم تا نماز شام من
چون بيايد شام و دزدد جام من
گويمش وا ده كه نامد شام من
زان عرب بنهاد نام مي مدام
زانك سيري نيست مي‌خور را مدام
عشق جوشد بادهٔ تحقيق را
او بود ساقي نهان صديق را
چون بجويي تو بتوفيق حسن
باده آب جان بود ابريق تن
چون بيفزايد مي توفيق را
قوت مي بشكند ابريق را
آب گردد ساقي و هم مست آب
چون مگو والله اعلم بالصواب
پرتو ساقيست كاندر شيره رفت
شيره بر جوشيد و رقصان گشت و زفت
اندرين معني بپرس آن خيره را
كه چنين كي ديده بودي شيره را
بي تفكر پيش هر داننده هست
آنك با شوريده شوراننده هست