بخش ۲۰ - در بيان آنك حكما گويند آدمي عالم صغريست

پس به صورت عالم اصغر توي
پس به معني عالم اكبر توي
ظاهر آن شاخ اصل ميوه است
باطنا بهر ثمر شد شاخ هست
گر نبودي ميل و اوميد ثمر
كي نشاندي باغبان بيخ شجر
پس به معني آن شجر از ميوه زاد
گر به صورت از شجر بودش ولاد
مصطفي زين گفت كه آدم و انبيا
خلف من باشند در زير لوا
بهر اين فرموده است آن ذو فنون
رمز نحن اخرون السابقون
گر بصورت من ز آدم زاده‌ام
من به معني جد جد افتاده‌ام
كز براي من بدش سجدهٔ ملك
وز پي من رفت بر هفتم فلك
پس ز من زاييد در معني پدر
پس ز ميوه زاد در معني شجر
اول فكر آخر آمد در عمل
خاصه فكري كو بود وصف ازل
حاصل اندر يك زمان از آسمان
مي‌رود مي‌آيد ايدر كاروان
نيست بر اين كاروان اين ره دراز
كي مفازه زفت آيد با مفاز
دل به كعبه مي‌رود در هر زمان
جسم طبع دل بگيرد ز امتنان
اين دراز و كوتهي مر جسم راست
چه دراز و كوته آنجا كه خداست
چون خدا مر جسم را تبديل كرد
رفتنش بي‌فرسخ و بي‌ميل كرد
صد اميدست اين زمان بردار گام
عاشقانه اي فتي خل الكلام
گرچه پلهٔ چشم بر هم مي‌زني
در سفينه خفته‌اي ره مي‌كني