بخش ۲۴ - در بيان آنك هيچ چشم بدي آدمي را چنان مهلك نيست

پر طاوست مبين و پاي بين
تا كه سؤ العين نگشايد كمين
كه بلغزد كوه از چشم بدان
يزلقونك از نبي بر خوان بدان
احمد چون كوه لغزيد از نظر
در ميان راه بي‌گل بي‌مطر
در عجب درماند كين لغزش ز چيست
من نپندارم كه اين حالت تهيست
تا بيامد آيت و آگاه كرد
كان ز چشم بد رسيدت وز نبرد
گر بدي غير تو در دم لا شدي
صيد چشم و سخرهٔ افنا شدي
ليك آمد عصمتي دامن‌كشان
وين كه لغزيدي بد از بهر نشان
عبرتي گير اندر آن كه كن نگاه
برگ خود عرضه مكن اي كم ز كاه