بخش ۲۸ - باز گردانيدن صديق رضي الله عنه واقعهٔ بلال را رضي الله عنه

بعد از آن صديق پيش مصطفي
گفت حال آن بلال با وفا
كان فلك‌پيماي ميمون‌بال چست
اين زمان در عشق و اندر دام تست
باز سلطانست زان جغدان برنج
در حدث مدفون شدست آن زفت‌گنج
جغدها بر باز استم مي‌كنند
پر و بالش بي‌گناهي مي‌كنند
جرم او اينست كو بازست و بس
غير خوبي جرم يوسف چيست پس
جغد را ويرانه باشد زاد و بود
هستشان بر باز زان زخم جهود
كه چرا مي ياد آري زان ديار
يا ز قصر و ساعد آن شهريار
در ده جغدان فضولي مي‌كني
فتنه و تشويش در مي‌افكني
مسكن ما را كه شد رشك اثير
تو خرابه خواني و نام حقير
شيد آوردي كه تا جغدان ما
مر ترا سازند شاه و پيشوا
وهم و سودايي دريشان مي‌تني
نام اين فردوس ويران مي‌كني
بر سرت چندان زنيم اي بد صفات
كه بگويي ترك شيد و ترهات
پيش مشرق چارميخش مي‌كنند
تن برهنه شاخ خارش مي‌زنند
از تنش صد جاي خون بر مي‌جهد
او احد مي‌گويد و سر مي‌نهد
پندها دادم كه پنهان دار دين
سر بپوشان از جهودان لعين
عاشق است او را قيامت آمدست
تا در توبه برو بسته شدست
عاشقي و توبه يا امكان صبر
اين محالي باشد اي جان بس سطبر
توبه كردم و عشق هم‌چون اژدها
توبه وصف خلق و آن وصف خدا
عشق ز اوصاف خداي بي‌نياز
عاشقي بر غير او باشد مجاز
زانك آن حسن زراندود آمدست
ظاهرش نور اندرون دود آمدست
چون رود نور و شود پيدا دخان
بفسرد عشق مجازي آن زمان
وا رود آن حسن سوي اصل خود
جسم ماند گنده و رسوا و بد
نور مه راجع شود هم سوي ماه
وا رود عكسش ز ديوار سياه
پس بماند آب و گل بي آن نگار
گردد آن ديوار بي مه ديووار
قلب را كه زر ز روي او بجست
بازگشت آن زر بكان خود نشست
پس مس رسوا بماند دود وش
زو سيه‌روتر بماند عاشقش
عشق بينايان بود بر كان زر
لاجرم هر روز باشد بيشتر
زانك كان را در زري نبود شريك
مرحبا اي كان زر لاشك فيك
هر كه قلبي را كند انباز كان
وا رود زر تا بكان لامكان
عاشق و معشوق مرده ز اضطراب
مانده ماهي رفته زان گرداب آب
عشق ربانيست خورشيد كمال
امر نور اوست خلقان چون ظلال
مصطفي زين قصه چون خوش برشكفت
رغبت افزون گشت او را هم بگفت
مستمع چون يافت هم‌چون مصطفي
هر سر مويش زباني شد جدا
مصطفي گفتش كه اكنون چاره چيست
گفت اين بنده مر او را مشتريست
هر بها كه گويد او را مي‌خرم
در زيان و حيف ظاهر ننگرم
كو اسير الله في الارض آمدست
سخرهٔ خشم عدو الله شدست