قصيده شماره ۲۰ - ايضاله

اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته
گوي در ميدان وحدت كامران انداخته
رايت مهر جمالت لايزال افروخته
سايهٔ چتر جلالت جاودان انداخته
تاب انوار جمالت بهر اظهار كمال
پرتوي بر ظلمت‌آباد جهان انداخته
نور خود را جلوه داده در لباس اين و آن
در جهان آوازهٔ كون و مكان انداخته
روي خود را گفته: ظاهر شو بهر صورت كه هست
پس به عالم در، نداي كن فكان انداخته
از فروغ روي خود روي زمين افروخته
پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته
خود همه هستي شده وانگه براي روي پوش
نام هستي گه برين و گه بر آن انداخته
چيست عالم بي‌فروغ آفتاب روي تو؟
كمتر از هيچ است در كنج هوان انداخته
پيش ازين بي‌تو جهان چون بود در كتم عدم؟
هم بر آن حال است حالي همچنان انداخته
در بيابان عدم عالم سرابي بيش نيست
تشنگان را بهر سود اندر زيان انداخته
ظاهر و باطن تويي و طالب و مطلوب تو
و آن دگر نامي است اندر هر زبان انداخته
در محيط هستيت عالم بجز يك موج نيست
باد تقديرت به هر جانب روان انداخته
صد هزاران گوهر معني و صورت هر نفس
موج اين دريا به پيدا و نهان انداخته
باز درياي جلالت ناگهان موجي زده
جمله را در قعر بحر بي‌كران انداخته
جمله يك چيز است موج و گوهر و دريا وليك
صورت هريك خلافي در ميان انداخته
روي خود بنموده هر دم در هزاران آينه
در هر آيينه رخت ديگر نشان انداخته
آفتابي در هزاران آبگينه تافته
پس به رنگ هريكي تابي عيان انداخته
در همه صورت تويي و نيست خود صورت تو را
وين حقيقت حيرتي در رهروان انداخته
جمله يك نور است، ليكن رنگ‌هاي مختلف
اختلافي در ميان انس و جان انداخته
تا جمال تو نبينند بي‌نقاب انقلاب
بر رخ از غيرت رداي جاودان انداخته
يك كرشمه كرده با خود جنبشي عشق قديم
در دو عالم اينهمه شور و فغان انداخته
در گلستان روي خود ديده به چشم بلبلان
غلغلي از بلبلان در گلستان انداخته
جنبش عشق قديم از خود به خود ديده مقيم
در ميانه تهمتي بر بلبلان انداخته
يك سخن با خويشتن گفته و زان هر ذره را
در زبان صد گونه تقدير و بيان انداخته
آشكارا كرده اسرار تو هم گفتار تو
پس بهانه بر زبان ترجمان انداخته
گشته‌ام سرگشته از وصف كمال كبريات
اي كمال تو يقين را در گمان انداخته
گرچه از درياي توحيد آب حيوان مي‌كشم
مانده‌ام از تشنگي بر لب زبان انداخته
تهمت دريا كشم خواهم كه دريايي شوم
كاندرو موجي نباشد هر زمان انداخته
تا عراقي لنگر من شد دين درياي ژرف
كشتي سير مرا شد بادبان انداخته