شماره ۴

گر چه بيماري اي نسيم سحر
خبر من به مولتان برسان
ورچه در خورد نيست خدمت من
به بزرگان خرده‌دان برسان
به زباني كه بي‌دلان گويند
سخن من بدان زبان برسان
خبر از حال من بدان ديده
صبح گاهي به گلستان برسان
نغمهٔ ارغنون نالهٔ من
بامدادان به ارغوان برسان
به جناب بزرگ قدوهٔ دين
بندگي‌هاي بيكران برسان
ور نداني كه: من چه مي‌گويم
يك به يك مي‌كنم، بيان برسان
اشتياقم به خدمتش چندانك
نتوان داد، شرح آن برسان
شكر احسان او ز من بشنو
پس بگوش جهانيان برسان
سوختم ز آتش جدايي او
دود سوزم به آسمان برسان
آن دم از من نماند جز نفسي
دادم اينك به تو روان، برسان
جان شيرينم اوست، مي‌داني
سخن من به گوش جان برسان
دل پاكش جنان پر طرب است
خبر من بدان جنان برسان
ور جوابي دهد تو را كرمش
به من شيفته روان برسان
به من دل‌شده، اگر بتوان
نامهٔ دوست مهربان برسان
بوستان دلم فراق بسوخت
هان، نسيمي به بوستان برسان
اثري از نسيم خاك درش
به من زار ناتوان برسان
هر سعادت، كه نيست برتر از آن
يارب آن قدوه را بر آن برسان
بهر آن تربيت كه دل خواهد
شادي آن به كاممان برسان
چون عراقي صد هزارت بنده
دوستدارانش چاكران برسان