در نصيحت ملوك

گفت استاد عالم عاقل:
از دو حال است آدمي كامل
اولين اكتساب علم خدا
كه حيات است نفس ناطقه را
زنده كردن روان خود به علوم
به زدودن ز روح زنك ظلوم
از مناهي دين حذر كردن
ميوهٔ شاخ «واتقوا» خوردن
دوم از ملك ناشدن غافل
هم نشينان صالح و عاقل
كامران بودن از طريق عدول
لطف و قهري بجاي هر معمول
خاطر اهل دل طلب كردن
دور بودن ز مردم آزردن
رتبت اهل حق به جان جستن
آشكارا و از نهان جستن
اين صفت‌ها، كه سيرت سلف است
صاحبان خليفه را خلف است
اندر ايام او به حمدالله
خواجه دارد همه به دولت شاه
آن مشاراليه اهل هنر
آن سرشته ز نور پا تا سر
علم علم با نهايت عقل
رايت اوست در ولايت عقل
علم علم بي‌نهايت ملك
آب و آتش كه ديده در يك سلك؟
چشم بد دور آز آن جمال و كمال
دايمش پايدار باد اقبال