سر آغاز

حبذا عشق و حبذا عشاق
حبذا ذكر دوست را عشاق
حبذا آن زمان كه در ره عشق
بيخود از سر كنند پا عشاق
نبرند از وفا طمع هرگز
نگريزند از جفا عشاق
خوش بلايي است عشق، از آن دارند
دل و جان را درين بلا عشاق
آفتاب جمال او ديدند
نور دارند از آن ضيا عشاق
داده‌اند اندرين هوا جانها
چون شكستند از آن هوا عشاق
اي عراقي، چو تو نمي‌دانند
اين چنين درد را دوا عشاق
نگشادند در سراي وجود
دري از عالم صفا عشاق