حكايت 1

بود معروف زاده‌اي عاقل
مستعد و محصل و فاضل
كرده تحصيل علم حكمت و شرع
طالب اصل كار و تارك فرع
مرد سالك، جوان صاحب درد
رخ سوي خانقاه شبلي كرد
به ارادت درآمد از در او
تا رهاند ز بار خود سر او
شيخ شبلي ز عالم تجريد
عشق فرمود اولا به مريد
گفتش: اول به حسن عاشق شو
وندر آن عشق نيك صادق شو
پس بيا، چون صفات شد حاصل
تا رسانم تو را به عالم دل
چون مريد آن سخن شنيد از شيخ
اين اشارت به جان خريد از شيخ
امر شيخش چو آن چنان آمد
به خرابات عاشقان آمد
گوش كن تا:، چها مقدر فرد
در كرامات شيخ تعبيه كرد
چون كه از خانقه برون آمد
بوي شوقش به اندرون آمد
در گذرگه كسي كه اول ديد
دل بدو داد و عشق او بخريد
حسن او را به چشم عشق بديد
عشق او بر وجود خويش گزيد
زو دماغ دلش معطر شد
در دلش عشق او مقرر شد
گشت ناگاه از هواي دلش
بسته در دام عشق پاي دلش
وان كه بربود ناگهان دل وي
به خرابات رفت و او در پي
بخرابات رفت و سر بنهاد
با خراباتيان خراب افتاد
قرب سالي مريد عاشق مست
در خرابات بود باده به دست
ز آتش عشق دوست مي‌جوشيد
بادهٔ عشق او همي نوشيد
چون خودي خودش ز ياد برفت
خرمنش جملگي به باد برفت
عشق «اويي» او ازو بربود
او نه معدوم ماند و نه موجود
شيخ شبلي به چشم حال بديد
كه به غايت رسيد كار مريد
از خراباتيش طلب فرمود
نقد آن عشق را عيار افزود
زان مجازش حقيقي بنمود
قفل غم از در دلش بگشود
زان ميانش به خلوتي بنشاند
كاندر آن لوح سر عشق بخواند
مرد عاشق چو پير خلوت شد
از مي مهر مست حضرت شد
چون كه در راه عشق صادق شد
مقتداي هزار عاشق شد