سر آغاز

ما مقيم آستان توايم
عندليبان بوستان توايم
گر رويم از درت و گر نرويم
از تو گوييم و هم ز تو شنويم
چون كه در دام تو گرفتاريم
از تو پرواي خويش چون داريم؟
چون دم از آشنايي تو زنيم
ميل بيگانگي چگونه كنيم؟
سر ما و آستانهٔ در تو
منتظر تا رويم در سر تو
تو مپندار كز در تو رويم
به سر تو، كه در سر تو رويم
تا ز عشق تو جرعه‌اي خورديم
دل بداديم و جان فدا كرديم
تا به كوي تو راهبر گشتيم
جز تو، از هرچه بود برگشتيم
تا ز جان با غم تو پيوستيم
رخت هستي خويش بربستيم
تا ز شوق تو مست و حيرانيم
ره به هستي خود نمي‌دانيم
چون به سوداي تو گرفتاريم
سر سوداي خود كجا داريم؟
تاب حسن تو آتشي افروخت
دل ما را بدان بخواهد سوخت