مثنوي

اي غم تو مجاور دل من
وز زمانه غم تو حاصل من
تا دلم باد، مبتلاي تو باد
دايما بستهٔ بلاي تو باد
ديده را ديدن تو مي‌بايد
وگرم قصد جان كني شايد
دل ما را فراغت از جان است
زندگاني ما به جانان است
عشق، روزي كه درد من بفزود
شد حقيقتي اگر مجازي بود
در ترقي است كار ما در عشق
بلكه اخلاص شد ريا در عشق