غزل

نيست كاري به آنم و اينم
صنع پروردگار مي‌بينم
حيرتم غالب است و دل واله
نيست پرواي عقل، يا دينم
سخني كز تو بشنود گوشم
خوشتر آيد ز جان شيرينم
در جهان، گر دل از تو بردارم
خود كه بينم؟ كه بر تو بگزينم؟
كرمي كن، گرم نخواهي كشت
هم بدان ساعدان سيمينم
در جهان غير عشق نپرستم
عشق‌بازي است رسم و آيينم
با عراقي، كه عاجز غم توست
خرده‌گيري مكن، كه مسكينم