مثنوي

اي خوش و فارغ، از غم ما پرس
عاشقان ضعيف را واپرس
عجز من بين، دعاي من بپذير
مي‌تواني، به لطف دستم گير
داري از عاشقان خويش ملال
خون ايشان چراست بر تو حلال؟
به كسي التفات كن نفسي
كه ندارد بجز تو هيچ كسي
فارغي از درون صاحب درد
مكن، اي دوست، هرچه بتوان كرد
گر تو خوبي و ما ضعيف و فقير
تابت، اي خور، ز ذره باز مگير
رخ به ما مي‌نما و جان مي‌بخش
بر دل ريش عاشقان مي‌بخش