غزل شماره ۱۰

اي چو فرهاد دلم عاشق شيرين لبت
مستي امشبم از بادهٔ دوشين لبت
نيست شيرين كه ز فرهاد براي بوسي
ملك خسرو طلبد شكر رنگين لبت
وه چه شيرين صنمي تو كه دهان من هست
تا به امسال خوش از بوسهٔ پارين لبت
محتسب سال دگر بر سر كويت آرد
همچنين بي خودم از بادهٔ نوشين لبت
طبع شوريدهٔ من اين همه شيرين كاري
مي كند در سخن امروز به تلقين لبت
سيف فرغاني چون وصف تو مي‌كرد گرفت
طبعم اندر شكر افشاندن آيين لبت