غزل شماره ۲۶

حق كه اين روي دلستان به تو داد
پادشاهي نيكوان به تو داد
در جهان هر چه مي‌خوهي مي‌كن
كه جهان آفرين جهان به تو داد
در جهان نيكوان بسي بودند
بنده خود را از آن ميان به تو داد
دل گم گشته باز مي‌جستم
چشم و ابروي تو نشان به تو داد
مرغ مرده است دل كه صيد تو نيست
به تو زنده است هر كه جان به تو داد
حسن روي تو بيش از اين چه كند
كه دل و جان عاشقان به تو داد
آفتاب ار چه صورتش پيداست
معني خويش در نهان به تو داد
ز آسمان تا زمين گرفت به خود
وز زمين تا به آسمان به تو داد
هر كه يك روز در ركاب تو رفت
گر بدوزخ بري عنان به تو داد
بخ بخ اي دل كه دوست در پيري
اينچنين دولت جوان به تو داد
روي ني، شمس غيب با تو نمود
بوسه ني، عمر جاودان به تو داد
آن حياتي كه روح زنده بدوست
از دو لعل شكر فشان به تو داد
بر در دوست سيف فرغاني
سگ درون رفت و آستان به تو داد
بر سر خوان لطف او اصحاب
مغز خوردند و استخوان به تو داد
آنكه عشقش به روح جان بخشد
دل به غير تو و زبان به تو داد