غزل شماره ۴۵

دلم بوسه ز آن لعل نوشين خوهد
و گر در بها دنيي و دين خوهد
لب تست شيرين، زبان تو چرب
چو صوفي دلم چرب و شيرين خوهد
جهان گر سراسر همه عنبر است
دلم بوي آن زلف مشكين خوهد
نگارا غم عشقت از عاشقان
چو كودك گهي آن و گه اين خوهد
مرا گفت جانان خوهي جان بده
درين كار او مزد پيشين خوهد
چو خسرو اگر مي‌خوهي ملك وصل
چو فرهاد آن كن كه شيرين خوهد
چو خندم ز من گريه خواهد وليك
چو گريم ز من اشك خونين خوهد
نه عاشق كند ملك دنيا طلب
نه بهرام شمشير چوبين خوهد
كند عاشق اندر دو عالم مقام
اگر در لحد مرده بالين خوهد
به ما كي درآويزد اي دوست عشق
كه شاه است و هم خانه فرزين خوهد
چو من بوم را كي كند عشق صيد
كه شهباز كبك نگارين خوهد
درين دامگه ما چو پر كلاغ
سياهيم و او بال رنگين خوهد
بر آريم گرد از بساط زمين
اگر اسب شطرنج شه زين خوهد
به دست آورم‌گر، ز چون من گدا
سگ كوي او نان زرين خوهد
تو از سيف فرغانيي بي‌نياز
توانگر كجا يار مسكين خوهد