غزل شماره ۶۴

من ز عشق تو رستم از غم خويش
ور بميرم گرفته‌ام كم خويش
در درون خراب من بنگر
لمن الملك بشنو از غم خويش
زير ابروت ماه رخسارت
بدر دارد هلال در خم خويش
كاي تو در كار ديگران همه چشم
نيك بنگر به كار درهم خويش
بي‌من ار زنده اي به جان و به طبع
تا نميري بدار ماتم خويش
ور سليمان ديو خود باشي
اي تو سلطان ملك عالم خويش،
همچو انگشت خود يدالله را
يابي اندر ميان خاتم خويش
شمع ارواح مرده را چو مسيح
زنده مي‌كن چو آتش از دم خويش
همت اندر طلب مقدم دار
مي‌رو اندر پي مقدم خويش
هر دم اندر سفر همي كن شاد
عالمي را به فر مقدم خويش
گر دلي خسته يابي از غم عشق
رو از آن خسته جوي مرهم خويش
دوست را گرنه‌اي تو نامحرم
سر عشقش مگو به محرم خويش
سيف فرغاني اندرين پرده
هيچ ازين تيزتر مكن بم خويش