غزل شماره ۷۹

گر عيب كني كه زار مي‌نالم
من زار ز عشق يار مي‌نالم
بلبل چو بديد گل بنالد، من
بي دلبر گل عذار مي‌نالم
از عشق گل رخش به صد دستان
دلسوزتر از هزار مي‌نالم
بي‌قامت همچو سرو او دايم
چون فاخته بر چنار مي‌نالم
در چنگ فراق آهنين پنجه
باريك شدم چو تار مي‌نالم
گرچه به نصيحتم خردمندان
گويند فغان مدار، مي‌نالم
چون ديگ پرآب بر سر آتش
مي‌جوشم و زار زار مي‌نالم
چون چنگ فغانم اختياري نيست
از دست تو اي نگار مي‌نالم
تا همچو نيم دهان نهي بر لب
دور از تو رباب‌وار مي‌نالم