غزل شماره ۹۰

اي چشم من از رخ تو روشن
چشمي به كرشمه بر من افگن
اكنون كه به ديدن تو ما را
شد چشم چو آب ديده روشن،
جان و دل و عقل هر سه هستند
در عشق تو چون دو چشم يك تن
اي مردم چشم دل خيالت!
دارم ز تو من درين نشيمن،
در جامه تني چو ريسماني
در سينه دلي چو چشم سوزن
دل در طلب تو هست فارغ
چون مردم چشم از دويدن
روي تو به نيكويي مه و نور
چشم من و خواب آب و روغن
شد چشم بد و زبان بدگوي
اندر حق تو ز همت من،
نابينا همچو چشم نرگس
ناگويا چون زبان سوسن
اي دلبر دوست تو همي باش
ايمن پس ازين ز چشم دشمن
تا چشم بود نهاده در سر
تا جان باشد نهفته در تن
از روي تو چشم بر نداريم
كز روي تو جان ماست گلشن