غزل شماره ۹۹

اي پيش تو ماه آسمان خيره
وز روي تو آب روشنان تيره
در چشم تو روي مردمي پيدا
در روي تو چشم مردمان خيره
بر درج درت ز لعل پيرايه
بر طرف مهت ز مشك زنجيره
با چشم تو نرگس است همخوابه
با لعل تو شكر است همشيره
همواره درون من به تو مايل
پيوسته رقيب تو ز من طيره
شيرين سخن تو تلخ شد با ما
آري به مرور مي‌شود شيره
سيف از در تو شكسته باز آمد
چون لشكر كافر از در بيره