غزل شماره ۱۰۹

ايا خلاصهٔ خوبان كراست در همه دنيي
چنين تني همگي جان و صورتي همه معني
غم تو دنيي و دين است نزد عاشق صادق
كه دل فروز چو ديني و دل‌رباي چو دنيي
بر آستان تو بودن مراست مجلس عالي
به زير پاي تو مردن مراست پايهٔ اعلي
اگر چه نيست تويي و مني ميان من و تو
منم منم به تو لايق تويي تويي به من اولي
تو در مشاهده با ديگران و من شده قانع
ز روي تو به خيال و ز وصل تو به تمني
خراب گشتن ملك است دل شكستن عاشق
حصار كردن قدس است بهر كشتن يحيي
ز زنده دل بربايد رخ تو چون زر رنگين
به مرده روح ببخشد لب تو چون دم عيسي
چراغ ماه نتابد به پيش شمع رخ تو
شعاع مهر چه باشد به نزد نور تجلي
به دست دل قدم صدق سيف بر سر كويت
نهاده چون سر مجنون بر آستانهٔ ليلي