شماره ۱

ديده تحمل نمي‌كند نظرت را
پرده برافگن رخ چو ماه و خورت را
نزد من اي از جهان يگانه به خوبي
ملك دو عالم بهاست يك نظرت را
مشكلم است اين كه چون همي نكند حل
آب سخن آن لبان چون شكرت را
عشق تو داده است در ولايت جان حكم
هجر ستمكار و وصل دادگرت را
منتظرم ليك نيست وقت معين
همچو قيامت وصال منتظرت را
ميل ندارد به آفتاب و به روزش
هر كه به شب ديد روي چون قمرت را
پرده برافگن زدور و گرنه به بادي
گرد به هر سو بريم خاك درت را
پر زلي شود چو بحر كنارش
كوه اگر در ميان رود كمرت را
مصحف آيات خوبيي و به اخلاص
فاتحه خوانيم جملهٔ سورت را
خوب چو طاوسي و به چشم تعشق
ما نگرانيم حسن جلوه گرت را
مشك چه باشد به نزد تو كه چو عنبر
زلف تو خوش‌بو كند كنار و برت را
چون سخن اينجا رسيد دوست مرا گفت
سيف شنوديم شعرهاي ترت را
مس تو را حكم كيمياست ازين پس
سكه اگر از قبول ماست زرت را
وقت شد اكنون كه ما حديث تو گوييم
فاش كنيم اندرين جهان خبرت را
بر سر بازار روزگار بريزيم
بر طبق عرض حقهٔ گهرت را
گرچه زره‌وار رخنه كرد به يك تير
قوس دو ابروم صبر چون سپرت را
پاي چو هيزم شكسته دار و مزن نيز
بيهده بر سنگ ديگران تبرت را
بر در ما كن اقامت و به سگان ده
بر سر اين كو زوادهٔ سفرت را
بر سر خرمن چو كاه زبل مپندار
گر كه و دانه فزون كنند خرت را
تا نرسد گردنت به تيغ زمانه
از كله او نگاه دار سرت را
جان تو از بحر وصلم آب نيابد
تا جگرت خون وخون كنم جگرت را
گر تو بر اين اوج چون فرشته برآيي
جمله ببينند از آسمان گذرت را
تا به نشان قبول مات رساند
بر سر تير نياز بند پرت را
رو قدم همت از دوكون برون نه
بيخ برآور ازين و آن شجرت را
ورنه چو شاخ درخت از كف هر كس
سنگ خور ار ميوه‌اي بود زهرت را
زنده شود مرده از مساس تو گر تو
ذبح به تيغ فنا كني بقرت را
قصر ملوك است جسم تو و معاني‌ست
اين همه ديوارهاي پر صورت را
دفتر اسرار حكمتي و يدالله
جلد تو كرده‌ست جسم مختصرت را
مريم بكر است روح تو به طهارت
اي مدد از جان دم مسيح اثرت را
در شكم مادر ضمير چو خواهم
عيسي انجيل خوان كنم پسرت را
كعبهٔ زوار فيض مايي و از عشق
يمن يمين‌الله است هر حجرت را
چون حرم قدس عشق ماست مقامت
زمزم مكه است تشنه آبخورت را
و از اثر حكم بارقات تجلي
فعل يكي دان بصيرت و بصرت را
تا ز تو باقي‌ست ذره‌اي، نبود امن
منزل پر خوف و راه پر خطرت را
چون تو زهستي خويش وانرهي سيف
زشت شمر خوب و عيب دان هنرت را