شماره ۲۰

اي قوم درين عزا بگرييد
بر كشتهٔ كربلا بگرييد
با اين دل مرده خنده تا چند
امروز درين عزا بگرييد
فرزند رسول را بكشتند
از بهر خداي را بگرييد
از خون جگر سرشك سازيد
بهر دل مصطفي بگرييد
وز معدن دل به اشك چون در
بر گوهر مرتضي بگرييد
با نعمت عافيت به صد چشم
بر اهل چنين بلا بگرييد
دلخستهٔ ماتم حسينيد
اي خسته دلان، هلا! بگرييد
در ماتم او خمش مباشيد
يا نعره زنيد يا بگرييد
تا روح كه متصل به جسم است
از تن نشود جدا بگرييد
در گريه سخن نكو نيايد
من ميگويم شما بگرييد
بر دنيي كم بقا بخنديد
بر عالم پر عنا بگرييد
بسيار درو نمي‌توان بود
بر اندكي بقا بگرييد
بر جور و جفاي آن جماعت
يك دم ز سر صفا بگرييد
اشك از پي چيست تا بريزيد
چشم از پي چيست تا بگرييد
در گريه به صد زبان بناليد
در پرده به صد نوا بگرييد
تا شسته شود كدورت از دل
يك دم ز سر صفا بگرييد
نسيان گنه صواب نبود
كرديد بسي خطا بگرييد
وز بهر نزول غيث رحمت
چون ابر گه دعا بگرييد