شماره ۲۸ - في التوحيد الباري تعالي

اي پادشاه عالم، اي عالم خبير
يك وصف تست قدرت و يك اسم تو قدير
فضل تو بر تواتر و فيض تو بر دوام
حكم تو بي‌منازع و ملك تو بي‌وزير
بر چهرهٔ كواكب از صنع تست نور
بر گردن طبايع از حكم تست نير
چون آفتاب بر دل هر ذره روشن است
كز زيت فيض تست چراغ قمر منير
از آفتاب قدرت تو سايه پرتويست
كورست آنكه مي‌نگرد ذره را حقير
از طشت آبگون فلك بر مثال برق
در روز ابر شعله زند آتش اثير
با امر نافذ تو چو سلطان آفتاب
نبود عجب كه ذره ز گردون كند سرير
بر خوان نان جود تو عالم بود طفيل
بهر تنور صنع تو آدم بود خمير
در پيش صولجان قضاي تو همچو گوي
ميدان به سر همي سپرد چرخ مستدير
علم ترا خبر كه ز بهر چه منزوي‌ست
خلوت نشين فكر به بيغولهٔ ضمير
اجزاي كاينات همه ذاكر تواند
اين گويدت كه مولي، و آن گويدت نصير
دانستم از صفات كه ذاتت منزه است
از شركت مشابه و از شبهت نظير
در دست من كه قاصرم از شكر نعمتت
ذكر تو مي‌كند به زبان قلم صرير
هر چند غافلم ز تو ليكن ز ذكر تو
در وكر سينه مرغ دلم مي‌زند صفير
اندر هواي وصف تو پرواز خواست كرد
از پر خويش طاير انديشه خورد تير
منظومهٔ ثناي تو تاليف مي‌كنم
باشد كه نافع آيدم اين نظم دلپذير
تو هاديي، به فضلت تنبيه كن مرا
تا از هدايهٔ تو شوم جامع كبير
كس را سزاي ذات تو مدحي نداد دست
گر بنده حق آن نگزارد بر او مگير
گر كس حق ثناي تو هرگز گزاردي
لا احصي از چه گفتي پيغمبر بشير
در آروزي فقر بسي بود جان من
عشق از رواق غيب ندا كرد كاي فقير!
رو ترك سر بگير و ازين جيب سر برآر
رو ترك زر بگو و ازين سكه نام گير
گر زندگي خوهي چو شهيدان پس از حيات
بر بستر مجاهده پيش از اجل بمير
اي جان! به نفس مرده شو و از فنا مترس
وي دل! به عشق زنده شو و تا ابد ممير
روزي كه حكمت از پي تحقيق وعدها
تغيير كاينات بفرمايد، اي قدير!
گهوارهٔ زمين چو بجنبد به امر تو
گردد در آن زمان ز فزع شيرخواره پير،
با اهل رحمتت تو برانگيز بنده را
كان قوم خورده‌اند ز پستان فضل شير
من جمع كرده هيزم افعال بد بسي
و آنگه گذر بر آتش قهر تو ناگزير
از بهر صيد ماهي عفو تو در دعا
از دست دام دارم و از چشم آبگير
نوميد نيستم ز در رحمتت كه هست
كشت اميد تشنه و ابر كرم مطير
تو عالمي كه حاصل ايام عمر من
جرمي است، رحمتم كن و عذري‌ست، در پذير
فردا كه هيچ حكم نباشد به دست كس
اي دستگير جمله! مرا نيز دست گير!