شماره ۴۹

زهي رخت به دلم رهنماي انديشه
رونده را سر كوي تو جاي انديشه
به خاطرم چو تو انديشه را نمودي راه
تو باش هم به سخن رهنماي انديشه
كه آفتاب خرد در غبار حيرت ماند
ز درهٔ دهنت در هواي انديشه
چو آفتاب رخت شعله زد ز برج جمال
فگند سايه برين دل هماي انديشه
دل مرا كه تو در مهد سينه پروردي
بشير مادر اندوه زاي انديشه،
چو پير منحني، اندر مقام دهشت بين
مدام تكيه زده بر عصاي انديشه
سپاه شادي پيروز بود بر دل، اگر
غم تو نصب نكردي لواي انديشه
دل چو گنج مرا مار هجر تو به طلسم
نهاد در دهن اژدهاي انديشه
غم تو در دل چون چشم ميم من پنهان
چنان كه پنهان در گفتهاي انديشه
به روزگار تو انديشه را درين دل تنگ
شكنجه كردم و كردم سزاي انديشه
اگر چنين است انديشه واي اين دل واي
وگر چنان كه دل اين است واي انديشه
به آب چشم و به خون جگر همي گردد
به گرد دانهٔ دل آسياي انديشه
دلم چو پيرهن غنچه پاره پاره شود
چو غصه تنگ ببندد قباي انديشه
به دست انده تو همچو نبض محروران
دلم همي تپد از امتلاي انديشه
يزيد عشق تو هر روز تشنه خون ريزد
حسين دل را در كربلاي انديشه
تو در زمين دلم تخم دوستي كشتي
ولي نرست ازو جز گياي انديشه
من شتر دل اگر بار غم كشم چه عجب
چو نيست گردن جان بي دراي انديشه
به هيچ حال زمن رو همي نگرداند
براستي خجلم از وفاي انديشه
غم فراخ رو تو روا نمي‌دارد
كه دل برون رود از تنگناي انديشه
چو كرد جان من انديشه‌اي وراي دو كون
مقام قدر تو ديدم وراي انديشه
چو زاد حاجي اندر ميان ره برسيد
در ابتداي رهت انتهاي انديشه
نماز نيست مرا تا بلال زلفت گفت
ز قامت تو دلم را صلاي انديشه
به وصف روي تو گلها شكفت جانم را
به باغ دل ز نسيم صباي انديشه
ولي نبرد به سر وصف روي گل رنگت
كه خار عجز درآمد به پاي انديشه
چو جان خوش است از انديشهٔ تو دل، گر چه
كه خوش دلي نبود اقتضاي انديشه
درخت طوبي قد تو در بهشت وصال
وگر به سدره رسد منتهاي انديشه
جز اين نبود مراد دلم در اول فكر
خبر همين است از مبتداي انديشه
چو نيست بخت مرا آن اثر كه من روزي
به خدمتت رسم، اي مبتغاي انديشه!
به ياد مجلس وصلت خورم مدام شراب
به جام بي مي گيتي نماي انديشه
مرا كه آتش شوق تو دل به جوش آورد
ز وصف تست نمك در اباي انديشه
ز بهر پختن سوداي وصل تست مدام
نهاده ديگ هوس بر سه پاي انديشه
به ناخن ار رگ جانم چو چنگ بخراشي
ايا دلم ز غمت مبتلاي انديشه!،
ز راستي كه منم، بر نيارم آوازي
مخالف تو پس پرده‌هاي انديشه ...