شماره ۵۶

دلبرا تا تو يار خويشتني
در پي اختيار خويشتني
بي‌قرارند مردم از تو و تو
همچنان برقرار خويشتني
عالم آيينهٔ جمال تو شد
هم تو آيينه‌دار خويشتني
با چنين زلف و رخ نه فتنهٔ ما
فتنهٔ روزگار خويشتني
تو منقش بسان دست عروس
از رخ چون نگار خويشتني
زينت تو ز دست غيري نيست
تو چو گل از بهار خويشتني
در شب زلف خود چو مه تابان
از رخ چون بهار خويشتني
من هزار توام به صد دستان
گلستان هزار خويشتني
كس به تو ره نمي‌برد، هم تو
حاجب روز بار خويشتني
كار تو كس نمي‌تواند كرد
تو به خود مرد كار خويشتني
بار تو دل به قوت تو كشد
پس تو حمال بار خويشتني
من كيم در ميانه واسطه‌اي
ور نه تو دوستدار خويشتني ...