لطافت باران

شبيه شوره به دشتم كه تشنه مانده هميشه
مرا لطافت باران ز خويش رانده هميشه
منم كه شور عطش را به كام باديه آرم
خدا به زخم درونم نمك نشانده هميشه
نه قوي ناز محبت نه سينه سرخ مهاجر
كسي براي كويرم غزل نخوانده هميشه
تمام بي خبريها از آن من و خدايا
چنانكه قاصدكان را زمن رمانده هميشه
ترك ترك شدم از غم ، ز شش طرف بدريدم
چروك غم به لبانم شكن كشانده هميشه