عزاي شقايق

غزل هاي وحشي به يادت سرودم
غم واژه دارد مداد كبودم
به وزن شقايق عزايي گرفتم
و با بغض وحشي به باغ وجودم
من از چاه طاقت و غار شكيبا
تحمل ندارم ولي مي ربودم
به خاك قدومت تيمم بگيرم
به محراب يادت برقصد سجودم
صدايم شنيدي و گفتي جوابم
من بي تحمل وليكن نبودم