تمدن كور

باد گلهاي پونه ، توي دهات
بازي دختران و آب قنات
چاي دم كرده با سماور مست
مزۀ زعفران و شهد نبات
جوي باريك آبشان انگار
جوشش نيل دارد آب فرات
ياد پيوند سيب با آلو
ياد باران از ابرهاي نجات
همه را برد اين تمدن كور
دود و آهن شد اين چنين هيهات