جان تفتيده

در كوچۀ هياهو گم شد دل اسيرم
گستاخ كوچه ها را آيا شود بگيرم ؟
دل مي گريزد از من در روزگار پيري
تنهاتر از هميشه بي ادعا بميرم
در كورۀ محبت تفتيده گشت جانم
بازيچۀ دل خود ،طفل است و من خميرم
پندم نده برادر در كار عاشقانه
آن بت اگر بيايد والله ناگزيرم
باران اشك چشمم سيلاب آبرو شد
طوفان غم بخيزد از دامن كويرم