بال رويا

آنچه با من بود هر شب آه بود
زندگي بي روي او جان كاه بود
بال رويا قحطي پرواز داشت
ارتفاع آسمان كوتاه بود
طعنه بر خورشيد مي زد آسمان
كهكشان غمگين ، فلك بي ماه بود
بيستون از جاي مي كند آن نگار
پيش شيرين كوه غم چون كاه بود
غافل از خود زيستم با ياد او
دلخوشم از اينكه او آگاه بود
جاده تاريك و تنهايي و من
آنچه با من بود خاك راه بود