ديوار حاشا

از بهشت دلت اخراج شدم اينجايم
بي گناهم به خدا بيش نكن رسوايم
سيب باغ تو فريبندۀ صد حوا بود
من بيچاره كه فرزند همان حوايم
توبه هرگز نكنم باز اگر بر گردم
بكند باز هلوي لب تو اغوايم
باغي از ميوه خدا داده چرا من نخورم
كفش حوا همه جا تا به ابد بر پايم
اين همه آيه نخوان هيچ من آدم نشوم
دزد بي رحم لب ناز تو بي تقوايم
خانه ام فرش هوس ، سقف دروغين دارد
چار ديوار ترك خورده اي از حاشايم