فتنه جو

با دو صد شيوۀ دلاويزي
با دل سنگ من گلاويزي
روزها را شب سيه كردي
شب پرستي ، شبي ، شباويزي
تخم عشقت نرست در دل من
اشكم ار چه به پاش مي ريزي
يا من از دامن كويري غم
يا تو با رنگ و بوي پاييزي
آري اي فتنه جوي عالم عشق
آب و آتش به هم در آميزي
بيم آن مي رود كه بار دگر
با هيولاي دل در آويزي
طفلك شعرم ار شود خاموش
سيلي غم زني بر انگيزي
گر جسارت كند به محضر عشق
بر بلند غمش بياويزي
گر تو را جا دهم به مجلس دل
زين قفس چون شود كه بگريزي
چشم احمد نمي كند پرهيز
در شط خون ز خون و خون ريزي