مجموعه تهي

من مردي از كوير فقيه دل خودم
بي مشكلم چرا كه خودم مشكل خودم
مجنون منم كه باز به اين حال آمدم
من جاودان از اين تسلسل نا باطل خودم
گرداب مي رسد همه را آب مي برد
چون عاشقم دوباره لب ساحل خودم
مهمان من خداست و افطار مي كنيم
با خرده نان بي كلك منزل خودم
آخر چقدر مسئله را سخت مي كني
سن مرا مپرس كه من غافل خودم
آيا رياضيات مرا كشف مي كند
مجموعه اي تهي كه فقط شامل خودم
مجذور زندگيست همين قطره هاي اشك
تقسيم من به غايت غم به حاصل خودم