اذان يار

من در حصار عشق گرفتار آمدم
رفتم زخويش تا به بر يار آمدم
عمريست روزه لب معشوق بوده ام
تا با اذان يار به افطار آمدم
من در هواي خانۀ معشوق نيمه شب
مثل شبح ز كوچه پندار آمدم
چون گفته اند يار به ويرانه مي رود
در خود خراب مثل يك آوار آمدم