بام دعا

من پريشانم پريشان زاده ام
من فريب دوست خورده ام ساده ام
گفته بودي عشق مجنون مي كند
هر چه بادا باد پس آماده ام
قصد جانم مي كند هر شب فراق
خون بهاي خويش را من داده ام
از ريا خاليست باور كن عزيز
سجده ام ، پيشاني ام ، سجاده ام
حال دشواريست بغضم در گلو
وقتي از بام دعا افتاده ام