ستايش گيسو

گفتي لبم براي لبت شيرين بيان كنم
عاليست جان من بگذار امتحان كنم
شيرين و تلخ هر چه كه باشد لبت گل است
پروانه وش ز شهد لبت نوش جان كنم
ترسم كسي بدزد عزيزم لب تو را
بايد لبت ميان لب خود نهان كنم
گفتي لبت قساوت سنگ است واي من
بايد به ناز بوسه ، دلت مهربان كنم
خاك زمين منم و تو زيباي آسمان
طوفان شوم مگر كه سر از آسمان كنم
باشد كه در ستايش گيسوي ناز تو
چون شانه خدمت تو و آن گيسوان كنم